Εκείνο το βράδυ. που μπήκε στο καφενείο ο Γιάννης ήταν πολύ κουρασμένος.Ρώτησε τον Καφετζή αν φάνηκε o Δημήτρης kαι η απάντησή του ήταν όχι.
Άστα Γιάννη ο Δημήτρης δεν θα ξαναέρθει. Δεν τα έμαθες? Εδώ βούιξε η γειτονιά. Μας άφησε χρόνους.
Προχθές το πρωί έπαθε ανακοπή στον ύπνο του και χθές έγινε η κηδεία.
Δεν το πιστεύω. Την Δευτέρα είμαστε μαζί μιλάγαμε και κανονίζαμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Θα τον πήγαινα στο χωριό μου στα Άγραφα να περνάγαμε οικογενειακώς όμορφες διακοπές.
Κρίμα τον άνθρωπο.
Φαντάζομαι την γυναίκα του την Κατερίνα και τον γιό του τον Θανάση.
Πρέπει να πάω να τους συλληπηθώ.
Ο Γιάννης με τον Δημήτρη ήταν κολλητάρια. Μαζί στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, στο Πανεπιστήμιο,μετά μαζί στον Στρατό.
Ηξερε ο ένας τα συν και τα πλήν του άλλου.
Ο Γιάννης ήταν γιατρός ορθοπεδικός σε μεγάλο κρατικό νοσοκομείο. Ήταν μάχιμος στην ειδικότητα.
Ο Δημήτρης επιτυχημένος επιχειρηματίας στο χώρο της εστίασης με δέκα καταστήματα στην Ελλάδα.
Από μικροί και οι δυο τους στην βιοπάλη. Είχανε φάει την ζωή με το κουτάλι που λένε.
Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχες με αξίες και ήθος.
Ο Δήμητρης ήταν πρόσχαρος σαν χαρακτήρας, έξω καρδιά. Ποτέ δεν είχε δείξει κάτι που τον απασχολούσε.
Πάντα έλεγε "Ολα για μας είναι φιλε. Με καλη διάθεση όλα θα περάσουν".
Να όμως που κάτι κράταγε βαθιά μέσα του και αυτό ήταν που του έδωσε την χαριστική βολή.